
Staw skokowy to niezwykle skomplikowany, a zarazem ważny element układu ruchu. Przenosi ciężar całego ciała, umożliwiając chodzenie, bieganie czy skakanie. W rzeczywistości tworzą go dwie główne struktury: staw skokowy górny i dolny. Poznaj ich budowę i najważniejsze funkcje.

Staw skokowo-goleniowy (dawniej staw skokowy górny, łac. articulatio talocruralis) to główne połączenie między nogą a stopą. Jego zadaniem jest przenoszenie ciężaru całego ciała na stopę i umożliwienie podstawowych ruchów, takich jak zginanie i prostowanie. To tzw. staw jednoosiowy bloczkowy - porusza się głównie w jednej płaszczyźnie.
Budowa stawu skokowo-goleniowego wygląda następująco[1]:
Staw otacza torebka stawowa, która jest rodzajem elastycznego worka, który stabilizuje połączenie kości. Jej przednia i tylna ściana są cienkie i dość luźne - tak, by nie ograniczać ruchów. Z kolei boczne części torebki są mocniejsze, a dodatkową stabilność zapewniają bardzo silne więzadła. W okolicy szyjki kości skokowej torebka jest przesunięta lekko do przodu, ułatwiając swobodny ruch stopy[1].
Więzadła stawu skokowego są wyjątkowo mocne. Łączą kostkę boczną i przyśrodkową z kośćmi stępu. Ich wytrzymałość jest tak duża, że w przypadku urazu (np. upadku na bok i wklinowaniem stopy lub podczas jazdy na nartach) rzadziej dochodzi do rozerwania więzadeł, a częściej do oderwania blaszki kostnej w miejscu ich przyczepu.
Po stronie przyśrodkowej stawu znajduje się więzadło przyśrodkowe lub więzadło trójgraniaste (łac. lig. mediale s. deltoideum). Składa się ono z silnych pasm więzadłowych, które biegną od kostki przyśrodkowej do[1]:
Po stronie bocznej staw wzmacniają trzy więzadła, których nazwy wskazują na ich położenie[1]:
Główną funkcją stawu skokowo-goleniowego jest przenoszenie masy ciała na stopę oraz umożliwianie ruchów zginania podeszwowego i grzbietowego stopy. Ze względu na budowę bloczkową i stabilizację przez kostki oraz silne więzadła, ruchy boczne w tym stawie są bardzo ograniczone[1].
Staw skokowy dolny tworzą powierzchnie stawowe kości skokowej, piętowej i łódkowatej. Dzieli się go na staw skokowy tylny (skokowo-piętowy) oraz przedni (skokowo-piętowo-łódkowy), które oddziela więzadło skokowo-piętowe międzykostne. Każdy z nich ma własną torebkę stawową i system więzadeł, jednak razem funkcjonują jako jedna całość[1].
Staw skokowo-piętowo-łódkowy łączy trzy kości: skokową, piętową i łódkowatą. Panewkę stawu tworzy kość łódkowata, kość piętowa oraz więzadło piętowo-łódkowe podeszwowe Torebka stawowa przyczepia się do brzegów chrząstki stawowej i jest wzmacniana przez więzadła skokowo-piętowe boczne i przyśrodkowe oraz dodatkowo przez więzadło trójgraniaste i piętowo-strzałkowe, które należą do kompleksu stawu skokowego górnego.
Ruchy w tym stawie obejmują przede wszystkim odwracanie (inwersja) i nawracanie (ewersja) stopy[1].
Staw skokowo-piętowy łączy powierzchnie stawowe tylne kości skokowej i piętowej. Powierzchnia stawowa kości skokowej jest nieco wklęsła, natomiast piętowej - wypukła. Torebka stawowa jest cienka i luźna, a ruchomość stawu jest silnie ograniczona przez więzadła, szczególnie przez więzadło skokowo-piętowe międzykostne, które biegnie w zatoce stępu. To więzadło, zbudowane z krzyżujących się pasm, stabilizuje staw i umożliwia niewielkie ruchy skrętne, które są częścią złożonych ruchów inwersji i ewersji[1].
Staw skokowy to złożona struktura, której ruchy odbywają się w trzech płaszczyznach[2]:
Połączenie tych ruchów w stawie skokowym górnym i dolnym (skokowo-piętowym) tworzy złożone ruchy - supinację (połączenie zgięcia podeszwowego, inwersji i przywiedzenia) i pronację (zgięcie grzbietowe, ewersja, odwiedzenie)[2].
Choć staw skokowy często uznaje się za zawiasowy, jego ruchy są bardziej złożone ze względu na skośne ustawienie osi obrotu. W zgięciu grzbietowym obserwuje się niewielką rotację wewnętrzną, a w zgięciu podeszwowym - rotację zewnętrzną[2].
Średni zakres ruchu stawu skokowego w płaszczyźnie strzałkowej wynosi 65-75° (10-20° zgięcia grzbietowego i 40-55° zgięcia podeszwowego). W płaszczyźnie czołowej jest to ok. 35° (23° inwersji i 12° ewersji). W codziennych czynnościach wykorzystywany zakres jest mniejszy - np. podczas chodzenia to ok. 30°[2].
Wielkość obciążeń w obrębie kompleksu stawu skokowego zależy przede wszystkim od aktywności mięśni i może osiągać wartość nawet czterokrotnie większą niż masa ciała podczas chodzenia[3].
Suplementy diety mogą pomóc uzupełnić codzienny jadłospis w składniki takie jak m.in.[4]:
Artykuł na zlecenie marki 4Flex
Źródła:
[1] Sokołowska-Pituchowa J., Anatomia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, s. 172-175
[2] Claire L. Brockett, Graham J. Chapman, Biomechanics of the ankle, Orthopaedics and Trauma, Volume 30, Issue 3, 2016, Pages 232-238, ISSN 1877-1327, https://doi.org/10.1016/j.mporth.2016.04.015.
[3] Kleipool, R.P., Blankevoort, L. The relation between geometry and function of the ankle joint complex: a biomechanical review. Knee Surg Sports Traumatol Arthrosc 18, 618-627 (2010). https://doi.org/10.1007/s00167-010-1088-2
[4] Stępień K., Suplementy diety w ortopedii, Medycyna Praktyczna: [Dostęp online: 27.07.2025]
[5] Witryna internetowa: https://www.4flex.pl/ [Dostęp online: 08.08.2025]
Artykuł sponsorowany
