
Łuszczyca to przewlekła choroba autoimmunologiczna, w której utrzymujący się stan zapalny prowadzi do nadmiernego i przyśpieszonego rogowacenia naskórka. W efekcie powstają swędzące i złuszczające się czerwone zmiany skórne, które uprzykrzają codzienność chorych.

Choruje na nią całkiem spore grono osób - według statystyk łuszczyca dotyczy 3% populacji, co przekłada się na miliony chorych na całym świecie. Może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej jej pierwsze objawy ujawniają się między 20. a 40. rokiem życia. I niestety, łuszczyca potrafi zamienić życie w koszmar. Zmiany skórne, zwłaszcza te powstające w odkrytych miejscach, są dużą bolączką dla chorych. Nie tylko sprawiają, że czują się oni mniej atrakcyjni, ale narażają ich także na odrzucenie ze strony otoczenia, gdyż innym ludziom może się wydawać, że mogą się zarazić.
Wspomniana obawa niektórych osób, że mogłyby się zarazić łuszczycą nie ma żadnego uzasadnienia w faktach na temat tej choroby. Pogląd, jakoby łuszczyca była zaraźliwa to jeden z najbardziej krzywdzących mitów. Łuszczyca objawy ma bardzo widoczne, jednak absolutnie nie można się nią zarazić - nawet przez dotykanie chorego, który ma całe ciało w zmianach skórnych. Nie ma bowiem żadnego czynnika zakaźnego - bakterii, wirusa ani innego patogenu, który odpowiadałby za przenoszenie łuszczycy.
Drugim takim krzywdzącym mitem na temat łuszczycy, który brzmi wręcz absurdalnie, jest przekonanie, że "winna jest niewłaściwa higiena". To absolutna nieprawda - łuszczyca nie ma nic wspólnego z brakiem higieny. Co gorsza, może skłaniać osoby chore do zbyt intensywnego mycia i szorowania chorej skóry, a to może nasilić objawy.
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną - nie przenosi się przez dotyk, kontakt ze skórą osoby chorej ani w żaden inny sposób. To przewlekła, zapalna choroba autoimmunologiczna, której przyczyny leżą głęboko w mechanizmach układu odpornościowego, a nie w braku higieny. Niestety, mity o jej zaraźliwości czy związku z nieczystością są wyjątkowo krzywdzące i sprzyjają stygmatyzacji pacjentów. W praktyce kosmetologicznej szczególnie ważne jest, aby edukować i budować świadomość - zarówno wśród klientów, jak i w całym społeczeństwie - mówi mgr inż. Magdalena Mazana, technolog kosmetyczny Verdelove.
Przyczyny łuszczycy tkwią w nieprawidłowej odpowiedzi układu odpornościowego, który zaczyna atakować komórki własnego organizmu. Uwalnia cytokiny prozapalne, które prowadzą do niekontrolowanego podziału i różnicowania keratynocytów (głównych komórek naskórka). Na skutek tego dochodzi do nadmiernego rogowacenia naskórka i tworzenia się zmian łuszczycowych.
Poza tym na rozwój łuszczycy wpływają czynniki genetyczne i środowiskowe. Ryzyko zachorowania jest znacznie wyższe, jeśli posiada się bliskich krewnych cierpiących na tę chorobę. Dziedziczenie jest wielogenowe. Najsilniej powiązanym genem z łuszczycą jest gen HLA-Cw6. Jednak same predyspozycje genetyczne nie oznaczają, że choroba się rozwinie. Za rozwój łuszczycy odpowiadają złożone interakcje między genami i czynnikami środowiskowymi. Z tych ostatnich najczęstszymi wyzwalaczami są: stres, przebyte infekcje, niektóre leki (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne), alkohol, palenie tytoniu, otyłość.
Błędem jest też sprowadzenie łuszczycy tylko do choroby skóry. Chociaż jej objawy są widoczne przede wszystkim na skórze, to nie jest jedynie problemem dermatologicznym. Proces zapalny w łuszczycy jest uogólniony i wpływa także na inne narządy organizmu. U około 1/3 chorych rozwija się łuszczycowe zapalenie stawów, choroba objawiająca się bólem, sztywnością i obrzękiem stawów oraz zmianami w obrębie paznokci. Pacjenci z łuszczycą są też bardziej narażeni na choroby sercowo-naczyniowe, zaburzenia metaboliczne - np. cukrzycę typu 2 i choroby zapalne jelit - jak choroba Leśniowskiego-Crohna. Ponadto łuszczycy często towarzyszy depresja. Nie jest to więc jedynie choroba dotycząca ciała, bo cierpi w niej również psychika.
Dbanie o skórę powinno być stałym elementem walki z łuszczycą. Niezależnie od fazy, w której aktualnie znajduje się choroba, właściwa pielęgnacja jest niezbędna, aby wspierać leczenie objawów łuszczycy i utrzymywać skórę w dobrym stanie.
Nowoczesna pielęgnacja skóry z łuszczycą opiera się na sposobach, które naprawdę działają. Obecnie wiadomo, że dzięki dobrze dobranej pielęgnacji można koić dokuczliwe objawy - swędzenie, pieczenie i suchość skóry, wydłużać okresy bezobjawowe, a nawet wzmacniać działanie leków i zmniejszać potrzebę ich częstego stosowania.
Co więc przynosi pozytywne efekty? Po pierwsze, szukanie sprawdzonych składników aktywnych w produktach do pielęgnacji. Oto przykłady najlepszych komponentów, które dzięki swoim właściwościom mogą łagodzić objawy łuszczycy:
Godne uwagi są zwłaszcza składniki pochodzenia naturalnego, jak roślinne oleje i masła czy ekstrakty - np. z aloesu. Oleje i masła są to naturalne emolienty, które pomagają w regeneracji bariery hydrolipidowej. Dodatkowo zmniejszają łuszczenie i suchość skóry. Aloes również posiada wiele cennych właściwości: silnie nawilża, regeneruje, a nawet działa przeciwzapalnie, zmniejszając świąd, łuszczenie i zaczerwienienia. W roślinach kryje się ogromny potencjał, który warto wykorzystywać w codziennej pielęgnacji przy łuszczycy.
Nowoczesne dermokosmetyki posiadają zaawansowane formuły, które kompleksowo pomagają w odzyskaniu zdrowego wyglądu. Poprzez nawilżanie skóry, jej regenerację oraz redukowanie stanu zapalnego i łuski wpływają łagodząco na objawy łuszczycy.
Co istotne, formuły dermokosmetyków są delikatne i nie powodują podrażnień. Składniki aktywne wykorzystywane są w odpowiednich stężeniach, aby zapewniały skuteczne, ale jednocześnie łagodne dla wrażliwej skóry działanie.
Nośniki składników aktywnych
Dla zwiększenia skuteczności, ale też dla bezpiecznego dostarczenia składników aktywnych w głąb skóry, w dermokosmetykach stosuje się różne formy nośników. Za jedne z najefektywniejszych nośników uznaje się liposomy - pęcherzyki zbudowane z warstw lipidowych, w których wnętrzu są zamknięte substancje (np. niacynamid). Znane są też inne systemy nośnikowe, które pozwalają na wniknięcie cennych składników aktywnych bez utraty ich właściwości - i bez ryzyka podrażnienia wrażliwej skóry.
Lepiej tolerowane postaci kosmetyków
Znaczenie ma również postać kosmetyku. Dla wrażliwej skóry z łuszczycą najlepszymi formami będą emolienty, a więc natłuszczające i nawilżające kremy, maści, balsamy i emulsje. Stworzą one na skórze ochronną warstwę, która zabezpieczy ją przed utratą nawilżenia i pękaniem. Do oczyszczania warto wybierać żele, płyny do kąpieli i szampony, które zawierają emolienty (np. naturalne oleje) oraz składniki łagodzące.

Psorisel Verdelove to wyjątkowa linia dermokosmetyków na łuszczycę skalpu. Produkty - szampon, płyn i emulsja - zostały oparte na naturalnych składnikach aktywnych. Posiadają innowacyjne formuły i starannie dobrane składy, dzięki czemu są dobrze tolerowane przez wrażliwą skórę głowy i pomagają w opanowaniu jej problemów.
W dermokosmetykach Psorisel wykorzystano moc składników pochodzenia naturalnego takich, jak:

Dzięki temu produkty Psorisel widocznie poprawiają stan owłosionej skóry głowy i pomagają jej w odzyskaniu komfortu. Jak działają poszczególne dermokosmetyki:
Produkty Psorisel wspierają pielęgnację w łuszczycy skóry głowy poprzez odpowiednie działanie. Warto włączyć je do codziennej rutyny, aby lepiej kontrolować przebieg choroby. Jak je stosować?
Rano: umyj głowę szamponem Psorisel. Opłucz skalp i włosy ciepłą, ale nie gorącą wodą. Następnie delikatnie wmasowuj szampon w skalp, aż do uzyskania piany. Pozostaw ją na 5 minut, po czym dokładnie spłucz wodą. Użyj szamponu dwukrotnie, aby dokładnie oczyścić skalp.
Wieczorem: na suchą skórę głowy zaaplikuj emulsję lub płyn. Używaj ich na zmianę (każdy kosmetyk co drugi dzień). Rozprowadź preparat równomiernie po owłosionej skórze głowy i pozostaw na całą noc.
Jak widać, rutyna stosowania dermokosmetyków Psorisel Verdelove jest prosta. Kluczem do sukcesu jest regularność. Pamiętaj, że pielęgnacja w łuszczycy jest bardzo ważna. I potrzebna nawet w okresach pozornie zdrowej skóry - bo całkowite wyleczenie łuszczycy jest niemożliwe i choroba może wracać.
Oto garść wskazówek, które mogą jeszcze usprawnić pielęgnację przy łuszczycy owłosionej skóry głowy i wspomóc działanie Psorisel:
W pielęgnacji skóry z łuszczycą trzeba uważać na różne błędy, które mogłyby doprowadzić do zaostrzenia objawów choroby.

Pierwszym z takich błędów jest używanie kosmetyków, w których znajdują się substancje drażniące, jak alkohol denaturowany, silne detergenty - SLS i mydła, substancje zapachowe, mentol. Składniki te uszkadzają barierę hydrolipidową, wysuszając i podrażniając skórę. W efekcie może dojść do zaostrzenia przebiegu łuszczycy.
Kolejnym błędem jest nadmierne złuszczanie skóry. Agresywne środki złuszczające, jak peelingi mechaniczne i mocne kwasy wyrządzają więcej szkody, niż pożytku. Po ich użyciu skóra jest zaogniona, a stan zapalny jeszcze większy. Może wystąpić objaw Köbnera, czyli wysiew nowych zmian skórnych w miejscach uszkodzenia skóry.
Z pewnością do szkodliwych praktyk należy używanie gorącej wody do mycia. Gorąca woda niszczy barierę hydrolipidową, co skutkuje wysuszeniem i podrażnieniem skóry.
Ryzykowne są także nieprzewidziane zmiany kosmetyków. Wrażliwa skóra z łuszczycą może reagować gwałtownie na nowe kosmetyki i nagła zmiana produktu może skutkować pieczeniem, świądem, a nawet wysypem zmian skórnych. Dlatego przed wprowadzeniem nowego kosmetyku powinno się sprawdzić jego skład, aby wychwycić ewentualne substancje drażniące. Zawsze też powinno się przetestować nowy kosmetyk na małym fragmencie skóry, co pozwoli poznać jej reakcje.
Łuszczyca, jako choroba przewlekła, przebiega z okresami zaostrzeń i remisji objawów. Wymaga to od chorych bacznego obserwowania swojego ciała, aby wychwycić niepokojące zmiany skórne już na wczesnym etapie i odpowiednio na nie zareagować.
A jak wygląda łuszczyca? Choroba ta ma kilka odmian, ale najczęściej (w 90% przypadków) występuje łuszczyca zwyczajna (plackowata). Charakterystycznym objawem łuszczycy plackowatej są czerwone, dobrze odgraniczone od zdrowej skóry grudki i plamy. Na ich powierzchni gromadzi się sucha, srebrzystobiała łuska. Przy zdrapywaniu łuski pojawia się objaw świecy stearynowej - powierzchnia pod łuską wygląda jak nasmarowana woskiem.
Rzadziej występują inne formy łuszczycy:
Typowa dla łuszczycy zwyczajnej lokalizacja zmian to: łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy, okolica krzyżowa, paznokcie (łuszczyca paznokci). W rzadszych postaciach łuszczycy zajmowane są inne miejsca:
Pilnej konsultacji z dermatologiem wymagają zmiany skórne, które obejmują duże powierzchnie skóry albo pojawiły się nagle i są liczne. Szybka konsultacja jest wskazana również wtedy, gdy pojawia się ból, sztywność i opuchlizna stawów, co może świadczyć o tym, że rozwinęła się łuszczyca stawowa - choroba, która powoduje przewlekłe zapalenie stawów. Natychmiastowej konsultacji medycznej i nierzadko hospitalizacji wymaga erytrodermia łuszczycowa, będąca najcięższą postacią łuszczycy. Jej objawy to rozległe zaczerwienienie skóry i złuszczanie dużymi płatami. Pojawia się też gorączka, przyspieszone bicie serca, dreszcze i ogólnie złe samopoczucie.
Rolą dermatologa jest nie tylko zdiagnozować problem, ale i dobrać leczenie stosownie do danego przypadku łuszczycy. Współpraca z lekarzem dermatologiem powinna być długofalowa, ponieważ łuszczyca jest nieuleczalna. Specjalista będzie monitorował postępy leczenia i w razie braku poprawy je modyfikował. Może też skierować pacjenta do innego specjalisty, np. do reumatologa.
Leczenie miejscowe
Leczenie miejscowe łuszczycy polega na stosowaniu preparatów miejscowych zaleconych przez dermatologa. Mogą to być maści lub kremy z glikokortykosteroidami czy analogi witaminy D, które hamują stan zapalny. Ograniczają również nadmierną proliferację komórek skóry, wynikającą z zaburzonego procesu regeneracji naskórka.
Aby leki miejscowe mogły zadziałać, konieczne jest złuszczenie łusek za pomocą preparatów z mocznikiem i kwasem salicylowym.
Leczenie miejscowe jest wystarczające w przypadku łuszczycy łagodnej, gdy zmiany skórne nie zajmują więcej niż 10% powierzchni. Przy umiarkowanym i ciężkim przebiegu choroby może być wskazana terapia skojarzona, czyli połączenie leków działających miejscowo z lekami działającymi ogólnoustrojowo.
Leczenie ogólne
Klasyczne leczenie systemowe łuszczycy obejmuje stosowanie leków działających immunosupresyjnie - jak metotreksat czy cyklosporyna A. Niekiedy wykorzystuje się też leki z grupy retinoidów - pochodne witaminy A. Farmakoterapia łuszczycy musi się odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza z uwagi na ryzyko skutków niepożądanych.
W najcięższych przypadkach, niereagujących pozytywnie na standardowe leczenie lub przy złej tolerancji innych leków, wskazane jest leczenie biologiczne. Nowoczesne leki biologiczne zmniejszają stan zapalny przez wybiórcze blokowanie cytokin zapalnych.
Fototerapia
Fototerapia, czyli leczenie światłem może być zalecona przy zmianach rozległych i opornych na leczenie miejscowe. Światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy kieruje się na chorą skórę i jest ona naświetlana przez kilka sekund do kilku minut. Zabiegi są powtarzane 2-5 razy w tygodniu przez kilka tygodni.
Domowe sposoby leczenia łuszczycy
Domowe sposoby leczenia łuszczycy nie zastąpią terapii prowadzonej przez dermatologa. Można je jednak traktować jako uzupełnienie leczenia dermatologicznego. Są to różne działania, które pacjent może wdrożyć samodzielnie, aby minimalizować nasilanie się choroby i poprawić swój komfort życia.

Łuszczyca to nie tylko przewlekła choroba zapalna skóry - rzutuje również na działanie innych narządów i układów. Ważne jest, aby chorzy pozostawali pod opieką lekarza, a także dbali o zdrowy styl życia. Nie da się jednak ukryć, że duży wpływ na ich samopoczucie i komfort ma stan skóry. Dlatego niebagatelne znaczenie ma prawidłowa pielęgnacja. Kluczowe jest stosowanie delikatnych preparatów myjących, emolientów i środków redukujących łuszczenie. Rekomenduje się sięgać po nie regularnie, nawet gdy skóra wygląda dobrze, ponieważ w łuszczycy skóra potrzebuje opieki przez cały czas.

FAQ1. Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną i nie można się nią zarazić od innej osoby. Nie wywołują jej żadne patogeny.
2. Jakie są przyczyny łuszczycy?
Łuszczyca przyczyny ma w czynnikach genetycznych, immunologicznych i środowiskowych. Rozwija się wskutek złożonej interakcji między tymi czynnikami.
3. Czy łuszczyca swędzi?
Tak, łuszczyca często powoduje swędzenie skóry. Świąd może osiągać różne nasilenie i prowadzić do drapania zmian skórnych.
4. Z jakimi chorobami skóry bywa mylona łuszczyca?
Łuszczyca bywa mylona z łojotokowym zapaleniem skóry, łupieżem, grzybicą, atopowym zapaleniem skóry. Z kolei łuszczycowe zapalenie stawów (łuszczyca stawowa) przypomina reumatoidalne zapalenie stawów.
Artykuł sponsorowany
