Spis treści:
- Czym jest piżmian jadalny?
- Mało kalorii i całkiem sporo magnezu
- Piżmian jadalny może wspierać pracę jelit
- Jak jeść piżmian jadalny?
- Kto powinien uważać na piżmian jadalny?
Czym jest piżmian jadalny?
Piżmian jadalny, znany również jako okra, to tropikalna roślina uprawiana ze względu na podłużne, najczęściej zielone strąki. Jest ważnym składnikiem kuchni indyjskiej, afrykańskiej, bliskowschodniej i karaibskiej. Chętnie wykorzystuje się go także na południu Stanów Zjednoczonych, między innymi do przygotowywania gęstej potrawy gumbo.
Do jedzenia przeznaczone są przede wszystkim młode, delikatne strąki. W ich wnętrzu znajdują się niewielkie nasiona oraz substancje śluzowe, które uwalniają się podczas krojenia i gotowania. To właśnie one odpowiadają za charakterystyczną, lekko kleistą konsystencję piżmianu. W zupach i sosach pełnią funkcję naturalnego zagęstnika.
Zobacz również:
Mało kalorii i całkiem sporo magnezu
W 100 g surowego piżmianu jadalnego znajduje się około 33 kcal i 3,2 g błonnika. Taka porcja dostarcza również około 57 mg magnezu, 23 mg witaminy C, 31 µg witaminy K oraz 60 µg folianów. Pod względem zawartości magnezu piżmian wypada lepiej niż wiele popularnych warzyw, w tym brokuły i ziemniaki. Wartości mogą nieznacznie różnić się w zależności od odmiany, warunków uprawy i sposobu przygotowania.
Magnez jest potrzebny do prawidłowego funkcjonowania mięśni i układu nerwowego oraz uczestniczy w procesach związanych z produkcją energii. Witamina C wspiera układ odpornościowy, bierze udział w produkcji kolagenu i pomaga chronić komórki przed stresem oksydacyjnym. Witamina K jest istotna dla prawidłowego krzepnięcia krwi i zdrowia kości, natomiast foliany uczestniczą między innymi w podziale komórek i wytwarzaniu krwi.
Piżmian jadalny zawiera ponadto polifenole i inne związki o właściwościach przeciwutleniających. Ich obecność nie oznacza jednak, że pojedyncze warzywo może zapobiegać chorobom. Największe znaczenie ma urozmaicona dieta oparta na różnych produktach roślinnych.
Piżmian jadalny może wspierać pracę jelit
Błonnik oraz śluzy roślinne obecne w piżmianie mogą wspomagać regularne wypróżnienia. Rozpuszczalne frakcje błonnika stają się również pożywką dla części bakterii tworzących mikrobiotę jelitową. Osoby, które dotychczas jadły niewiele błonnika, powinny jednak zwiększać jego ilość stopniowo. Nagła zmiana może powodować wzdęcia, gazy i uczucie dyskomfortu.
Prowadzone są także badania dotyczące wpływu preparatów z piżmianu na gospodarkę węglowodanową. Niektóre analizy wskazują na możliwą poprawę wybranych parametrów glikemicznych u osób ze stanem przedcukrzycowym lub cukrzycą typu 2. Dowody pozostają jednak ograniczone, a piżmian jadalny nie może zastępować leków, zaleconej diety ani konsultacji lekarskiej.
Zobacz również:
Jak jeść piżmian jadalny?
Piżmian można gotować, dusić, smażyć, piec i grillować. Pasuje do curry, zup, gulaszów, dań z ryżem oraz sosów na bazie pomidorów. Młode strąki nadają się także do marynowania, a po dokładnym umyciu można je jeść na surowo, na przykład jako składnik sałatki.
Aby ograniczyć kleistą konsystencję, strąki należy dokładnie osuszyć i pozostawić w większych kawałkach. Najlepiej krótko smażyć je lub grillować w wysokiej temperaturze. Pomóc może także dodatek, otwiera się w nowym oknie soku z cytryny, octu albo pomidorów. Jeśli piżmian ma zagęścić zupę lub sos, można pokroić go drobniej i gotować nieco dłużej.
Kto powinien uważać na piżmian jadalny?
Większa porcja piżmianu może powodować dolegliwości trawienne u osób z wrażliwym przewodem pokarmowym. W takim przypadku warto zacząć od niewielkiej ilości i obserwować reakcję organizmu.
Ostrożność powinny zachować również osoby stosujące warfarynę lub inne leki z grupy antagonistów witaminy K. Nie muszą całkowicie rezygnować z piżmianu, ale powinny utrzymywać możliwie stałą podaż witaminy K i konsultować większe zmiany w diecie z lekarzem. Warzywa należy także unikać w przypadku potwierdzonej alergii.
