Spis treści:
- Nowe zasady leczenia cukrzycy
- Objawy cukrzycy nie jest łatwo wychwycić
- Kto powinien częściej wykonywać badania na cukrzycę?
- Leczenie cukrzycy nie tylko w oparciu o leki
Nowe zasady leczenia cukrzycy
Polskie Towarzystwo Medycyny Rodzinnej opublikowało najnowsze wytyczne związane z opieką nad pacjentem chorym na cukrzycę. Wytyczne te uwzględniają wdrożoną opiekę koordynowaną przez POZ, bowiem zdaniem specjalistów cukrzyca może, a nawet powinna być leczona przez lekarzy rodzinnych. Placówki POZ są dostosowane oraz przygotowane do prowadzenia profilaktyki chorób układu krążenia, a lekarz pierwszego kontaktu ma obowiązek proponować każdemu pacjentowi po 35. roku życia badanie na oznaczenie glikemii minimum raz na pięć lat.
Pacjent, u którego potwierdzono cukrzycę, może korzystać z porad lekarza rodzinnego, a do diabetologa - czyli specjalisty w zakresie chorób związanych z produkcją insuliny - trafia w szczególnych przypadkach, lub gdy leczenie pierwszego wyboru nie przynosi oczekiwanych rezultatów.
Objawy cukrzycy nie jest łatwo wychwycić
Objawy kliniczne, po których pacjent może samodzielnie podejrzewać u siebie cukrzycę, pojawiają się dopiero przy wartościach 250-300 mg glukozy we krwi. Do typowych objawów cukrzycy zalicza się:
- nadmierne pragnienie,
- suchość w ustach,
- nadmierna senność,
- utrata masy ciała,
- częstomocz.
Wymienione wyżej wartości glukozy we krwi znacznie jednak przewyższają normę, bowiem o cukrzycy mowa wówczas, gdy oznaczenie glikemii prezentuje poniższe wartości:
- glikemia przygodna ⩾ 200 mg proc.,
- glikemii na czczo ⩾126 mg proc. (potwierdzona w dwóch pomiarach, w dwa różne dni).
Jeśli u pacjenta glikemia na czczo wynosi powyżej 100 mg proc., wówczas lekarz powinien skierować pacjenta na wykonanie testu tolerancji glukozy, gdzie oznaczenie jej stężenia wykonuje się na 2 godziny po spożyciu 75 g glukozy rozpuszczonej w 250 ml wody.
Kto powinien częściej wykonywać badania na cukrzycę?
Rekomenduje się, by oznaczenie glikemii na czczo wykonywał każdy pacjent przynajmniej raz na pięć lat. Nie istnieją jednak żadne przeciwwskazania, by badać się częściej.
Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego osoby po 45. roku życia powinny oznaczać glikemię co trzy lata, a osoby z grupy ryzyka powinny badać się raz w roku.
Do osób, które są narażone na cukrzycę typu 2., zalicza się przede wszystkim:
- pacjentów z nadwagą,
- pacjentów o małej aktywności fizycznej,
- pacjentów z nadciśnieniem tętniczym,
- kobiety z przebytą cukrzycą ciążową,
- kobiety, które urodziły dziecko o wadze urodzeniowej większej, niż 4 kg,
- pacjentów z chorobami serca.
Wczesne rozpoznanie cukrzycy pozwala na wdrożenie leczenia oraz prawidłowe kontrolowanie poziomu glikemii we krwi, bez dopuszczenia do rozwinięcia się objawów klinicznych choroby.
Zobacz również:
Leczenie cukrzycy nie tylko w oparciu o leki
Lekiem pierwszego wyboru w przypadku cukrzycy typu 2. jest metformina, która zmniejsza poziom glukozy we krwi poprzez pobudzenie komórek beta wysp Langerhansa trzustki , by produkowały większą ilość insuliny.
Najważniejszym jednak i zarazem skutecznym sposobem leczenia cukrzycy typu 2. jest edukacja pacjentów, wprowadzona przez nich dieta a także regularny wysiłek fizyczny. Cukrzycy typu 2. towarzyszy zazwyczaj nadwaga i otyłość, które prowadzą do chorób sercowo-naczyniowych.
W leczeniu cukrzycy konieczne jest pełne zaangażowanie pacjenta ale by mógł w pełni współpracować z lekarzem prowadzącym, niezbędna jest właściwa edukacja w zakresie produktów spożywczych, które pacjent może spożywać, jak również takich, które w cukrzycy są niewskazane.
Regularna aktywność fizyczna pozwala na zmniejszenie oporności tkanek na insulinę, dzięki czemu łatwiej kontrolować glikemię we krwi, jak i zapobiegać jej dalszemu wzrostowi.
CZYTAJ TAKŻE:
10 nietypowych objawów cukrzycy
Produkty, które obniżają poziom cukru
