Reklama

Kiedy kończy się stan podgorączkowy, a zaczyna gorączka?

​Stan podgorączkowy i gorączka mogą towarzyszyć wielu stanom chorobowym. Są to naturalne mechanizmy obronne, które wspomagają organizm w zwalczaniu infekcji. Często jednak stan podgorączkowy jest błędnie nazywany gorączką. Jakie są różnice między nimi? O czym mogą świadczyć i czy zawsze podwyższoną temperaturę należy obniżać? Czytaj dalej, aby się dowiedzieć.

Kiedy mówimy o stanie podgorączkowym?

Prawidłowa temperatura ciała waha się w szerokich granicach, głównie wynikających ze sposobu pomiaru - mierzona pod pachą wynosi około 36,6 stopni Celsjusza, natomiast w przypadku pomiaru w odbycie może być nawet o stopień Celsjusza wyższa. Przyjęto, że stan podgorączkowy występuje wtedy, gdy temperatura mierzona pod pachą nie przekracza 38 stopni Celsjusza.

Przyczyny stanu podgorączkowego

Stan podgorączkowy najczęściej wywoływany jest przez infekcje toczące się w organizmie, zwykle o etiologii wirusowej, na przykład w przebiegu przeziębienia, zapalenia gardła, ucha czy układu moczowego. Może się pojawić również w okresie ząbkowania u najmłodszych. Obserwuje się ją również u pacjentów z gruźlicą i chorobami autoimmunologicznymi, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów czy stwardnienie rozsiane.

Reklama

Gorączka - od ilu stopni o niej mówimy?

Gorączka może towarzyszyć bardzo wielu chorobom, jednak najczęściej pojawia się w przebiegu infekcji bakteryjnych. Mówi się o niej wtedy, gdy temperatura ciała mierzona pod pachą przekracza 38 stopni Celsjusza. Dodatkowo gorączkę dzielimy na:

  • niską, gdy temperatura mieści się w zakresie 38,0-38,5 stopni Celsjusza;
  • umiarkowaną, kiedy wynosi od 38,5-39,5 stopni Celsjusza;
  • znaczną, gdy mieści się w zakresie 39,5-40 stopni Celsjusza;
  • hiperpireksję, gdy temperatura przekracza 40 stopni Celsjusza.

Przyczyny gorączki

Najczęstszym czynnikiem prowadzącym do rozwoju gorączki są infekcje bakteryjne, w szczególności zapalenie płuc. Może się również pojawić w przebiegu:

  • zakażenia wirusem grypy;
  • zatruć pokarmowych;
  • chorób autoimmunologicznych;
  • wyczerpania cieplnego, na przykład w wyniku zbyt długiego przebywania na słońcu bez ochrony przeciwsłonecznej;
  • nowotworów złośliwych;
  • jako powikłanie po szczepieniu.

Dlaczego dochodzi do rozwoju gorączki?

Gorączka jest ważnym naturalnym mechanizmem obronnym, wspomagającym walkę naszego organizmu z infekcjami. Wspomaga pracę układu odpornościowego i zwiększa jego aktywność. W wyniku pobudzenia ośrodka termoregulacji w podwzgórzu zachodzi szereg zmian, mających na celu podwyższenie temperatury ciała.

Dochodzi między innymi do skurczu naczyń krwionośnych w skórze, dzięki czemu oddawanie ciepła jest ograniczone. Pobudzane jest także drżenie mięśni szkieletowych, czego objawem są dreszcze i pojawia się "gęsia skórka", czyli skurcz mięśni mieszka włosowego, co w efekcie zwiększa produkcję ciepła. W przebiegu gorączki wzrasta również aktywność hormonów tarczycy.

Czy podawać leki w stanie podgorączkowym i gorączce?

Często podwyższenie temperatury ciała niepokoi chorego i skłania do sięgnięcia po leki działające przeciwgorączkowo i przeciwzapalnie. Trzeba jednak pamiętać, że gorączka jest to zjawisko korzystne - w ciepłym środowisku bakterie gorzej się namnażają i mają mniejszy dostęp do składników niezbędnych do ich wzrostu, takich jak żelazo i cynk. Dzięki temu walka z infekcją trwa krócej i chory szybciej wraca do zdrowia.

Z tego względu przyjęło się, że stanu podgorączkowego i gorączki do 38,5 stopni Celsjusza nie należy obniżać za pomocą leków, trzeba natomiast dać szansę organizmowi na samodzielne zwalczenie infekcji. Choremu należy zapewnić intensywne nawodnienie - minimum 2 litry płynów dziennie i odpoczynek. Gorączkę obniża się wtedy, kiedy temperatura przekracza 38,5 stopni Celsjusza bądź też utrzymuje się dłużej niż 2-3 dni.

Jeżeli gorączka się przedłuża lub nie obniża się po podaniu leków, należy zgłosić się do lekarza. Warto też bacznie obserwować chorego i wypatrywać innych objawów alarmowych, w tym zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, które wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. Są to: plamista wysypka na całym ciele, bóle głowy, sztywność karku, nadwrażliwość na światło i dźwięki oraz wymioty.


CZYTAJ TAKŻE: 

Zespół chronicznego zmęczenia. Znacznie więcej niż niewyspanie

Ketoprofen - przeczytaj zanim zażyjesz

INTERIA.PL

W serwisie zdrowie.interia.pl dokładamy wszelkich starań, by przekazywać wyłącznie sprawdzone, rzetelne informacje o objawach i profilaktyce chorób, bo wierzymy, że świadomość i wiedza w tym zakresie pomogą dłużej utrzymać dobre zdrowie.
Niniejszy artykuł nie jest jednak poradą lekarską i nie może zastąpić diagnostyki i konsultacji z lekarzem lub specjalistą.

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL