Spis treści:
- Błonica (dyfteryt) - przyczyny
- Błonica (dyfteryt) - rodzaje i objawy
- Błonica (dyfteryt) - leczenie
- Błonica (dyfteryt) - szczepienie
Błonica (dyfteryt) - przyczyny
Błonica (inaczej dyfteryt, krup lub dławiec) to choroba zakaźna, którą wywołuje bakteria moczugowca błonicy. Choroba w zdecydowanej większości atakuje dzieci. Przed pojawieniem się szczepionki choroba cechowała się dużą śmiertelnością. W Polsce w latach 50. z powodu błonicy umierało każdego roku nawet kilka tysięcy pacjentów. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Błonica od dłuższego czasu nie jest bowiem rozpoznawana w Polsce. Do największej liczby zachorowań dochodzi w krajach Azji, Afryki, Ameryki Środkowej i Europy Wschodniej. Chodzi przede wszystkim o kraje, w których występuje problem z dostępnością szczepionek. Według danych WHO w 2016 roku na całym świecie odnotowano 7097 przypadków błonicy.
Jak dochodzi do zarażenia błonicą? Tak jak zostało już napisane - główną przyczyną choroby jest bakteria moczugowca błonicy. Do zarażenia dochodzi drogą kropelkową poprzez bezpośredni kontakt z chorym lub nosicielem, a także poprzez używanie rzeczy, które należały do chorego. Chodzi przede wszystkim o sztućce, pościel i ręczniki. Okres wylęgania choroby to ok. 2-5 dni.
Zobacz również:
Warto zapamiętać, że błonicą można zarazić się także od zwierząt. Nosicielami choroby mogą być zarówno zwierzęta domowe, jak i wolno żyjące.
Błonica (dyfteryt) - rodzaje i objawy
Błonica ma zwykle ciężki przebieg, który może zakończyć się nawet zgonem pacjenta. Ogólne objawy choroby to głównie gorączka, ból gardła, podwyższone tętno, powiększenie węzłów chłonnych, niskie ciśnienie krwi i bladość. Reszta objawów zależy od typu błonicy.
Wyszczególnić można kilka rodzajów choroby. To:
- błonica gardłowa - to najczęściej występująca błonica. Cechuje się charakterystycznym, białym, nalotem na migdałkach. W jej przebiegu wystąpić może też słodkawy posmak w ustach;
- błonica nosowa - wystąpić może katar zawierający krwawą wydzielinę. Innym objawem błonicy nosowej są trudności ze ssaniem;
- błonica krtani - w jej przebiegu występuje bardzo głośny, wręcz szczekający kaszel oraz duszności. W przypadku niepodjęcia odpowiedniego i szybkiego leczenia może dojść do uduszenia się pacjenta.
Poza powyższymi rodzajami błonicy wyszczególnić można także błonicę ucha oraz błonicę skóry. Choroby te rozpoznawane są jednak bardzo rzadko.
Błonica (dyfteryt) - leczenie
Przede wszystkim należy pamiętać, że w przypadku błonicy niezwykle istotny jest czas. Szybkie rozpoczęcie leczenia znacząco zwiększa szanse pacjenta na przeżycie. Szacuje się, że nieleczona błonica może mieć nawet 50 proc. śmiertelność. W przypadku podjęcia terapii wartość ta spada do 5-10 proc.
Błonicę leczy się zwykle w warunkach szpitalnych. W przypadku, gdy chory pozostaje w domu, należy pamiętać o odpowiednim odizolowaniu go od innych domowników. Pozwoli to zminimalizować ryzyko zarażenia innych osób.
Pacjentom z błonicą podaje się przede wszystkim antytoksynę, czyli surowicę z przeciwciałami przeciwko toksynie błoniczej oraz antybiotyki. Po zakończonym leczeniu trzeba pamiętać o odpowiedniej rekonwalescencji. Należy unikać wysiłku fizycznego i dużo odpoczywać.
Błonica (dyfteryt) - szczepienie
W Polsce szczepienie przeciwko błonicy jest obowiązkowe. Ryzyko zachorowania osób zaszczepionych jest minimalne. Szczepionkę na błonicę podaje się razem ze szczepieniem przeciwko tężcowi i krztuścowi. To jedna szczepionka na wszystkie trzy choroby - tzw. szczepionka skojarzona.
Szczepienie wykonuje się kilka razy:
- pierwsze szczepienie: w drugim miesiącu życia;
- drugie szczepienie: w trzecim, czwartym miesiącu życia;
- trzecie szczepienie: w piątym, szóstym miesiącu życia;
- czwarte szczepienie: w okresie od 16. do 18. miesiąca życia;
- piąte szczepienie: po skończeniu szóstego roku życia;
- dawki przypominające: po skończeniu 14. i 19. roku życia.
Czytaj także: Dr Dagmara Boduch: Odra wróciła, bo dzieci nie są szczepione
Przypadki polio na Ukrainie, Polakom brakuje odporności na krztusiec. Są powody do obaw?
