Wywołują ją pęcherzyki gazu zewnątrznaczyniowe, powstające w skórze, stawach i mięśniach oraz wewnątrznaczyniowe pojawiające się w części tętniczej i żylnej. Jedną z przyczyn może być zbyt szybkie wynurzenie się z wody, ale też kilkukrotne nurkowanie w ciągu dnia oraz długie i głębokie.
Typy DCS
Specjaliści wyróżniają dwa główne typy tej choroby. Pierwszy to choroba dekompresyjna z objawami bólów skóry i stawów. Typ drugi związany jest z pozostałymi objawami, czyli już poważniejszymi, zagrażającymi życiu. Tu występuje też choroba dekompresyjna ucha wewnętrznego, a nawet przewlekłe jej przypadki objawiające się jałową martwicą kości.
Choroba dekompresyjna - jej objawy
Pierwsze objawy mogą pojawić się z opóźnieniem, nawet dopiero w drugiej dobie po nurkowaniu, ale w większości przypadku unaoczniają się już po pierwszej godzinie. Przy skórnej odmianie choroby na ciele może pojawić się czerwona wysypka.
Bóle ujawniają się zazwyczaj w tych miejscach, w których pojawiły się pęcherzyki. 3/4 przypadków ujawnia się bólami kończyn i stawów. W przypadku II typu choroby notuje się problemy z układem oddechowym i krążenia.
Pierwsza pomoc i leczenie
W przypadku wystąpienia choroby dekompresyjnej ważna jest pierwsza pomoc. Zaleca się podać takiej osobie tlen, najlepiej w pozycji leżącej, jedynie głowa powinna zostać podparta.
Dzięki temu obniży się ciśnienie tętnicze w oczekiwaniu na jak najszybszą pomoc lekarską. Dalsze leczenie odbywa się w komorze ciśnieniowej. Ważne jest by szybko nastąpiła rekompresja, a dopiero wtedy zaczyna się powolna dekompresja.
Ważne jest, aby nurkowie zapobiegali powstawaniu tej choroby, stosując się ściśle do instrukcji bezpiecznego nurkowania oraz zwracając uwagę na czynniki predysponujące do DCS.
