Przyczyny czerwienicy
Choroba może mieć charakter wtórny, bywa skutkiem innego schorzenia (chorób płuc, oskrzeli, nerek) lub silnego niedotlenienia organizmu.
Przypadki chwilowego wzrostu liczby erytrocytów (spowodowane odwodnieniem i zagęszczeniem krwi) nazywane są czerwienicą rzekomą.
Czerwienica pierwotna, zwana prawdziwą, występuje bez ustalonej przyczyny, do dziś medycyna nie zna powodu, dla którego układ czerwonokrwinkowy szpiku kostnego zaczyna się rozrastać i dochodzi do nadprodukcji erytrocytów.
Czerwienica - objawy
Typowym symptomem choroby jest ciemnoczerwone zabarwienie skóry twarzy, nierzadko również rąk i stóp oraz błon śluzowych. Skóra swędzi, najbardziej intensywnie po gorącej kąpieli. Często występuje szum w uszach, bóle i zawroty głowy, nadciśnienie, zaburzenia widzenia, powiększenie śledziony i wątroby.
W zaawansowanym stadium może - na skutek problemów z krążeniem krwi - dojść do zakrzepicy tętniczej lub żylnej, zawału serca, udaru mózgu. Skutkiem nieleczonej czerwienicy jest włóknienie szpiku, niedokrwistość może też przerodzić się w ostrą białaczkę.
Profilaktyka i leczenie nadkrwistości
Czerwienica prawdziwa przez wiele lat może przebiegać bezobjawowo. Dlatego niezwykle ważne jest wykonywanie podstawowych badań profilaktycznych, w tym morfologii krwi - u chorych podwyższony jest poziom erytrocytów, ale też leukocytów, hemoglobiny oraz hematokryt.
Leczenie uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby i tego, jakie narządy uległy zmianom spowodowanych nadmiarem czerwonych krwinek. W początkowym okresie stosowane są upusty krwi, w razie potrzeby włączane jest leczenie farmakologiczne. Całość terapii ma na celu zmniejszenie objętości krwi i liczby erytrocytów.
